CASE STUDY

Hoe Margaret in twee bijeenkomsten weer grip kreeg op haar team

Soms zit een team muurvast zonder dat iemand het hardop zegt. De sfeer is goedbedoeld, maar onder de oppervlakte borrelt het. Pas als er ruimte komt om écht te kijken, kan iets kantelen — van frustratie naar inzicht, van slachtofferschap naar eigenaarschap.

Wie is Margaret?

Margaret is leidinggevende van een verpleegafdeling in een ziekenhuis waar de afgelopen jaren veel is veranderd. Onder druk van nieuwe regels en digitalisering moest het team ‘professionaliseren’, wat in de praktijk betekende: meer registreren, minder tijd aan het bed.

De intentie was goed, maar het effect was anders. De werkdruk steeg, kleine irritaties groeiden uit tot stilzwijgende afstand, en de energie leek langzaam uit het team te verdwijnen. Iedereen hield de schijn op om de sfeer goed te houden, maar onder de oppervlakte borrelde het.


Echte gesprekken bleven uit. Frustraties werden ingeslikt, uit loyaliteit en vermoeidheid. Margaret merkte dat het steeds moeilijker werd om het vertrouwen vast te houden, zowel in het team als in zichzelf als leidinggevende. Ze zag hoe de bereidheid om mee te bewegen afnam, en hoe de veranderdruk leidde tot terugtrekken in plaats van verbinden.


Toen ze hoorde over de workshop ‘Koken met Belbin’, besloot ze het anders te doen: geen standaard teamdag, maar een veilige setting waarin haar mensen elkaar weer konden zien, en plezier konden hebben. 

In het kort:

  • Team binnen een ziekenhuis stond onder voortdurende druk door structurele veranderingen.

  • Er werd van het team verwacht dat ‘geprofessionaliseerd’ werd: meer registratie, minder directe zorg aan het bed.
  • Tegelijkertijd kampte de afdeling met personeelstekorten en oplopende werkdruk.
  • De externe veranderingen leidden tot interne spanningen: irritaties, onuitgesproken gevoelens, verminderde energie.
  • De sfeer bleef uitwendig goed, het team hield de schijn hoog, maar onder de oppervlakte borrelde het ongenoegen.
  • De teamleden praatten niet echt met elkaar over wat er speelde; het echte gesprek bleef uit.

  • Leidinggevende Margaret besloot een teamuitje te regelen voor het team. Dat konden ze wel gebruiken en hadden ze wel verdiend. 

"ik dacht dat mijn team een leuke middag nodig had."

de uitdaging

Door de ingezette verandering in het ziekenhuis, die te maken hadden met de "professionalisering", was veel weerstand ontstaan in het team. Teamleden zagen er de noodzaak niet van en ervoeren vooral de negatieve effecten: met minder mensen meer werk verzetten en minder tijd aan het bed. 

Margaret stond in deze situatie tussen twee werelden: 

Boven: professionalisering, eisen, beleid, cijfers, systemen

Beneden: mensen die hun vak met hart en ziel doen

De echte uitdaging is: 

de betekenis en het eigenaarschap bij het team levend houden, terwijl je zelf óók gebonden bent aan het systeem.

Vertwijfeling:

  • Doe ik eigenlijk wel het goede voor mijn team, of houd ik vooral een systeem overeind?
  • Ik zie hun betrokkenheid, maar ik voel dat die langzaam weglekt, en ik weet niet hoe ik dat kan keren.


  • Is zo’n teambuilding een goede eerste stap, of vraagt de situatie iets anders van mij?

  • Moet ik ruimte geven aan het ongemak, terwijl ik zelf ook zoekende ben? 


  • Wat vraagt dit van míj als leider, nu ik het antwoord niet helder heb.

  • Als ik erken wat pijn doet, maak ik het dan beter... of juist zwaarder?

hoe hebben we het tij weten te keren?

Het team is professioneel, betrokken en zichtbaar moe en gefrustreerd. Margaret voelde: dit gaat niet vanzelf weer stromen. Ze kiest voor teambuilding. Even eruit. Even lucht. 

We startten met een teambuilding kookworkshop
Wat er gebeurde, had ze niet voorzien. 

Samen koken, lachen, uit de dagelijkse druk. Een veilige sfeer. En juist daardoor barstte het aan tafel los. Wat al lange tijd onderhuids speelde, kwam ineens naar boven. Frustratie, teleurstelling, boosheid. Eén van de teamleden zei: dit suddert hier al vijf jaar. Nu komt het er eindelijk uit. Het was geen makkelijke middag. Maar wél een eerlijke. Het goede en noodzakelijke gesprek werd gevoerd. Margaret wist dat er nu een belangrijke opening gecreëerd was. En dat ze nu door moest pakken. 

De stap die veel leiders overslaan

In plaats van het gesprek te sussen of af te sluiten, was Margaret het ermee eens dat er een vervolg moest komen. De pijn was aangeraakt en naar buiten gekomen. Maar de emotie zat er nog en er was nog geen zicht op een oplossing. Dus een volgende sessie. Geen teambuilding maar een verdiepende workshop over veranderen: 

Workshop: De Zachte Kant van Verandering is keihard nodig

We keken niet naar plannen of structuren, maar naar wat verandering doet met mensen. Naar de onderstroom. Naar weerstand naar wat niet werd uitgesproken. 


deze aanpak hebben we gekozen

Teambuilding sessie

Een teambuilding kookworkshop waarin in een fijne sfeer een veilige basis werd gelegd voor het gesprek wat niet gevoerd werd, maar hoognodig was.

Vervolgsessie

Begrijpen waar je persoonlijk doorheen gaat als je in een verandering zit. De fasen die je doorloopt in de onderstroom, de niet concrete dimensie.

Perspectief

Door de verandering in een ander perspectief te zien, ontstond ruimte voor verandering. Ineens ontstond meer begrip voor de verandering.

Eigenaarschap

De vervolgstap: van slachtofferschap naar eigenaarschap. Wat hebben we wél in de hand. Welke acties kunnen we zelf nemen om de situatie te verbeteren.

Borging

Met motivatie en hernieuwde energie stappen maken in de praktijk. Anticiperend op de nieuwe situatie zodat het ook daadwerkelijk beter wordt.

het resultaat

Weken na de sessie gaf Margaret desgevraagd aan dat de sfeer beduidend beter was. En ook de taakvolwassenheid was toegenomen. Voorbeeld: mensen namen zelf het initiatief om een 'vroege' en een 'late' dienst te gaan draaien. Wat veel handiger is voor het verloop van de dag.

Zelf had ze er ook van geleerd zei ze. In een gesprek met een teamlid had ze aangegeven dat ze misschien onterecht wat vasthoudend was geweest. Dat ze er van geleerd had en het nu anders zou doen. De medewerker waardeerde dat enorm en het had de lucht weer geklaard.
Het voelde goed!

>